Beste nonbait ere esana dugu 1980 urte inguruetan datatzen dugun atal berri honen ezaugarrietako bat doinuen erabilpen ugaritasuna dela. Eskuartean dugun gure herri musikaren ondarea oso emankor eta ugaria baldin bada ere, gure ezagupideko bapateko bertsolarien jarduna doinu gutxitara mugatzen zen. Duela 60 urte Oiartzun inguruetan, sasoi haietako bertsolaritzaren unibertsitate deitu genezaiokenean alegia, dozenerdi bat bertso doinu omen zerabiltzaten gehienbat bertsolariek, Manuel Lekuona maixuak dioenez, eta hala transkribaturik utzi ere egin zizkigun; Txirritarena, Saibururena, Oilokirena, Prantxesarena, Lexotirena eta beste hiru. Bertsolari bakoitzak bakarra zuen gogoko dirudienez, eta guztira zortzi bakarrik datoz; sei neurri haundiko eta bi txikiko. Eta datu zehatzik ez baldin badugu ere, antzeko zerbait dirudi izan zirela 1935 eta 1936ko Bertso txapelketetako doinu multzoak ere, Ifarraldeko bertsolarien zenbait ekarpen salbu.

Gero multzo hori, bistan da, poliki poliki ugaltzen joan da. Bertso txapelketetan isladatzen da garbi nola dabilen garaiean garaiko bertsolaritza orokorrean eta doinugintza zehazki. Ikusi besterik ez dago doinu kopuruak zer gorakada eman duen 1960tik 1990ra, eta berdin esango genuke 1935tik 1960ra. Bertsogintzako teknikaren arlo guztietan joan da jazten bertsolarigoa eta honetan ere ezagupide gehiago du. Gaur eguneko bertsolariek eskutada haundia dute neurri bakoitzean segun eta zein gaitarako gutxiasko egokiturik. Guztietan baina batez ere hamarreko haundiko eta neurri askotako doinu berezien sailetan ari dira jazten. Iturri askotatik edaten dute; nahiz kantutegi zaharretatik, nahiz kantautore, musikari, eta bertsolari zenbaiten sorkuntza berrietatik. Baina puntu gutxiko neurri txikiek erabilpen motza dute gaurko bertsolaritzan, doinuen ondare aberats honek erakusten duenez, noizbait gure artean askoz gehiago erabili baldin badira ere.