Bertsotarako zaletasuna aurrekoengandik datorkit. Aitona zana, amaren aita, bertso zaar ugari zekiena zan eta noiznai kantari asten zan oietakoa, naiz bera bertsolaria ez izan. Ama zanari ere oso atsegin zitzaizkion.

Aitari berriz, etorkiña, Goierriko Gaintza'koa‑ zer esanik ez. Oraindik ere, bere ia 87 urterekin, konta eziñak dira dakizkian bertso zaarrak. Baiña aitona zanak Bilintx, Xenpelar, Txirrita eta abarrenak kantatzen zituan bezela, aitak, Pernando Amezketarrarenak ditu, bati­pat, gogozkoenak.

Orrek ez du esan nai aurrena aipatutakoenak eta beste askoren bert­soak ere ez dakizkienik. Bear ba'da, eta arrazoizkoa da, Goierrin bizi izan zan arte, Pernando'renak ikasteko aukera geiago izango zuan, eta gero, Donosti'ra etorri zanean, inguruko bertsolarienak ikasi.

Orretaz aparte, aita, batpatean ere zerbait moldatzen dana izanik, gure etxean etzan bertso‑giro faltik. Batez ere jaiegun berezi eta fami­li edo lagun arteko bazkari eta billeretan, bankete aundirik ez ba'zan ere, bertsorik etzan faltako. Ni berriz, mutilkoskorretan, gustora ego­ten nintzan entzuten; pozik kantatuko nukenean ere bai askotan, bai­ña gauza ez. Beraz, arritzekoa ere ez eta, zaletasuna piztua zan nigan ordurako.

Aitak, ortaz oarturik, paperean idazten zizkidan bertso zaarrak, ge­ro, denbora nuanean, ikas nitzan. Eta egia esan, bestetarako ez dakit baiña, artarako artzen nuan denbora. Ikasi ere bai azkar eta ondo, bai­ña, au desgrazia...! oso kantari txarra izan eta iñoren aurrean kantatze­ko abildaderik ez. Lotsatu egiten. Ala ta guztiz, leen esan bezela, egun berezietan aitarekin biltzen geranean, ez du izaten, bata bestearen an­paroan, zerbait kantatu arteko onik.

Gero, ‑edadearen kontuak‑, aurpegian bizarra irteten asten zaigu­nean, bidezko dan bezela, askotan, beste pentsamentu batzuk egiten dira buruaren jabe eta bertsoentzat leku gutxi. Neri ori gertatu zitzai­dan beintzat: leengo bertso‑egarri edo arra erabat il ez bazitzaidan ere, lozorroan gelditu.

Ura ere pasatu zan, soldadutza alegia, eta andik aurrera bazan au­rreragoko lanik; bizimodua bideratzeko, lana gogor egiñaz, sos batzuk aurreratu bearra, motoa ere nai, gero etxebizitza zala, ezkontzeko as­moak zirala eta abar. Bazan, bai, orduan ere galtzak bete lan! Eta jaki­ña, aldi batean bertso kontuei jaramon geiegirik ez. Ezkondu, berriz, Antiguo auzoko neska jator batekin ezkondu nintzan eta ez ain gazte­rik, ordurako ogeitamar urte banituan ‑eta.

Ezkondu eta andik iru urtera, ordea, alabearrez, 1967. urtean, ez­bear gogor bat izan nuala medio bajan luzaroan egon bearra gertatu zitzaidalako, orduan ekin nion, berriro, bertso idazteari eta, bide ba­tez, euskera lantzeari. Ez leenago bezela eta gutxiagorik ere baiña, la­nerako moduan jarri nintzanean, urte batzutan aritu nintzan. Azkene­an, ordea, ofizioa utzi bearrean gertatu.

Gero, euskera zerbait menderatzera iritxi nintzanean, erakusten aritu nintzan aldi batean. Irratian ere, asko ez, baiña zerbait ibilia naiz. Gaur egun, zazpi bat urte bai asirik, DIARIO VASCO egunkarian idazten det, tarteka, kolaboratzalle bezela. Bertsolariei gaiak jartzen ere aritzen naiz tarteka.

Bertsolaritzaz aparte, baditut beste zenbait gauza ere oso gogozko­ak; besteak‑beste adibidez: nere jatorria gogoan izanik, baserri‑giroa, euskera, mendia, pelota, futbola, bonsai‑gintza ‑au oso berria orain­dik‑ eta abar. Aukeraketa bat eginda, noski, baiña orren lekuko dira ondoren datozen bertso saillak. Broma edo umore‑girokorik ere aurki daiteke.

Joxe Aierbe