Alaba Lurdes hil egin zen urrengo urtean. Orduan eskeinitako bertsoak ditu beste hauek.

Gure alaba zanari

Ilbeltz illaren ogei ta seia
egun gogoangarria
biotz mindurik dagon batentzat
ez da izan pozgarria.
Gure etxean gertatu baita
ezbear negargarria;
Lurdes maitea iritxi zaizu
eriotz ordu larria:
bertsoen bidez eman nai nuke
alabaren il berria.

Mundu ontako zure bizitza
nola izan dan ain motza
zorionaren ordez etorri
zaizu Lurdes eriotza;
zure adiñik ederrenean
gelditu zera ilotza.
Minberea da zulatzen gaitun
ain eztenkada zorrotza,
zauriturikan utzi duana
betiko gure biotza.

Usai gozoa duan arrosak
arantzak ere baditu
iru urte ta erdi pasean
ez dezu gutxi sufritu.
Gaubean miñez oeratuta
goizean miñez zutitu,
sendagilleak bere aldetik
alegiñak egin ditu;
eriotzeko azken agurrak
danok naigabetu gaitu.

Ain da gogorra gertatu dana
nago ezin sinisturik,
iñolaz ere ezin det kendu
nere barrengo tristurik.
Al degun dana egin diogu
gaixoaz errukiturik,
gaur ez daukagu gelan beretzat
ezertxo ere uzterik
begietatik ixurtzen diran
negar malkoak besterik.

Azken agurra egin diguzu
aingeru baten moduan,
baiña arnasik dedan artean
izango zaitut goguan.
Ta opa dizut Jainko altsuak
artu zaitzala zeruan,
neronek ere auxe eskatu
nai nuke azken orduan:
emen bezela izan gaitezen
Lurdes alkarren onduan.