Bapatean 2000

Zarautz (2000-01-09)

Bertsolariak: S. Lizaso, J. Sarasua, Maia,
Peñagarikano, Egaña, Mantxi eta Zulaika.

Gai-jartzaileak: Martin eta Xabier Etxeberria.

Zarauzko Arraun Elkarteak urte sasoi honetan eratu hori duen jaialdia. Kiroldegian izan zen, arratsaldeko bost eta erdietan. Omenaldi xumea egin zitzaien arraun elkarteko zenbait kideri eta Zarauzko bi bertso eskolei.

Egaña - Mantxi

Gaia: Hi, Mantxi, ahoa-eta garbitzeko erabiltzen diren zotz horietako bat haiz, eta hi, Egaña, pospollua haiz. Elkarrekin maiteminduta zaudete, baina zuen artekoa ezinezkoa da.

Neurria: 8ko nag.
Doinua: Nere gogoa hegan dijoa

Mantxi:           Beti elkarren ondoan gaude
                     gure zoriontasunean,
                     baina ezina suertatu zaigu
                     gu biori azkenean.
                     Pospollo zera ta ezin hasi
                     jolasten maitasunean,
                     agian erre egingo bainaiz
                     berotzen zaren unean.

Egaña:            Sarri askotan hurbiltzen zera
                     norbaiten ezpain ertzera,
                     zure atzetik abiatzen naiz
                     maiteminduen antzera;
                     nahiz arrimatu egiten naizen
                     kariñoan berotzera,
                     tarte txikia daukazu oso
                     berotzetik erretzera.

Mantxi:           Zu bezelako gauza ederrik
                     ba ote dago munduan?
                     Ni txotxa naiz ta beti egoten naiz
                     ezpainen baten onduan;
                     ta maitasuna sentiarazi
                     ohi dit morduan-morduan,
                     zuk piztutako zigarroren bat
                     jarri ezkero albuan.

Egaña:            Ezin dut segi beti begira
                     orain arteko planean,
                     zureganazko tentazioa
                     ernetu baitzait barnean;
                     ustegabean erreko zaitut,
                     erabaki azkenean;
                     betirako bat izango gera
                     biok errauts geranean.

Mantxi:           Enbor batetik sortuak gera
                     gu biok oso antzea,
                     ta maitasunak erakutsi du
                     nola dantzatu atzea.
                     Egurra gera ta hitz horrekin
                     sarri sortzen zait letxea...
                     ez nuan uste desiatzerik
                     inoiz egurra hartzea!

Egaña:            Lehen egunetan bere ondora
                     hurbiltzen nintzen beldurti,
                     orduz geroztik sentitu izan det
                     gertuan baina urruti.
                     Maitasun hori zertu dezagun
                     berak ezezkoa beti,
                     baina zer eska ote liteke
                     bururik ez duen bati?

Mantxi:           Bururik ez det, galdu egin nuen
                     zu aurrean ikustean,
                     ezintasuna gainditu beharra
                     pentsatu det ezustean;
                     zu Andoniren patrikan zaude
                     ni Mantxiren ahopean
                     ta ea topo egiten degun
                     bertso afari batean!